⚡ High-Yield Clinical Summary
ภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดเป็นภาวะฉุกเฉินทางหัวใจและหลอดเลือดที่มีอันตรายถึงชีวิต ซึ่งเกิดจากการฉีกขาดของชั้นในหลอดเลือดทำให้เลือดไหลแทรกเข้าไปในชั้นกลาง เกิดเป็นโพรงเทียม การวินิจฉัยมาตรฐานคือการทำเอกซเรย์คอมพิวเตอร์หลอดเลือดแดงใหญ่ (ECG-gated CT Aortography) และการรักษาหลักประกอบด้วยการควบคุมการบีบตัวของหัวใจด้วยยาอย่างเข้มงวดร่วมกับการผ่าตัดฉุกเฉินในชนิดสแตนฟอร์ดเอ
🩺 สาขาวิชาเฉพาะทาง (Specialty):
Cardiology
🎯 อาการแสดงสำคัญ / กลุ่มอาการคลาสสิก (Classic Triad):
อาการเจ็บหน้าอกหรือหลังช่วงสะบักอย่างรุนแรงและฉับพลันคล้ายถูกฉีกขาด + ความดันโลหิตระหว่างแขนสองข้างต่างกัน >20 มม.ปรอท หรือชีพจรเบา/คลำไม่ได้ + ช่องอกกว้างขึ้นจากภาพถ่ายรังสี / ภาวะลิ้นหัวใจเอออร์ติกทำงานผิดปกติ
🔬 การตรวจวินิจฉัยมาตรฐานทองคำ (Gold-Standard Test):
การทำเอกซเรย์คอมพิวเตอร์หลอดเลือดแดงใหญ่แบบอาศัยคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG-gated CT Aortography: CTA)
💊 แนวทางการรักษาหลักด่านแรก (First-Line Treatment):
การให้ยาลดแรงกระแทกของหลอดเลือด (Intravenous Beta-blockers เช่น Labetalol หรือ Esmolol เพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ <60 ครั้ง/นาที และความดันโลหิตซิสโตลิก 100–120 มม.ปรอท) ร่วมกับการผ่าตัดฉุกเฉินสำหรับชนิดสแตนฟอร์ดเอ
ภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาด (Aortic dissection) คือภาวะฉุกเฉินทางหัวใจและหลอดเลือดที่มีความรุนแรงสูง เกิดจากการฉีกขาดของชั้นเยื่อบุผนังหลอดเลือดด้านใน (Intima) ทำให้เลือดไหลทะลักเข้าสู่ชั้นกลางของหลอดเลือด (Media) จนเกิดการแยกตัวตามแนวยาวและสร้างโพรงหลอดเลือดแท้ (True lumen) กับโพรงหลอดเลือดเทียม (False lumen) ขึ้นมา1, 5 ภาวะนี้พบได้ประมาณ 30–35 รายต่อประชากร 100,000 คนต่อปีในกลุ่มผู้สูงอายุ โดยมักพบในเพศชายที่มีอายุมากและมีประวัติโรคความดันโลหิตสูงเรื้อรัง5, 7 การวินิจฉัยที่รวดเร็วด้วยการถ่ายภาพรังสีขั้นสูงและการดูแลรักษาจากทีมแพทย์สหวิชาชีพทันทีมีความสำคัญอย่างยิ่งในการป้องกันภาวะแทรกซ้อนถึงตาย เช่น หลอดเลือดแดงใหญ่แตก (Aortic rupture), ภาวะหัวใจถูกบีบรัดจากเลือดในเยื่อหุ้มหัวใจ (Cardiac tamponade), และภาวะขาดเลือดไปเลี้ยงอวัยวะส่วนปลาย2, 5
1. สาเหตุและปัจจัยเสี่ยง (Etiology & Risk Factors)
โรคความดันโลหิตสูง (Systemic Arterial Hypertension): เป็นปัจจัยเสี่ยงที่พบบ่อยที่สุดโดยพบในผู้ป่วยมากกว่า 70% ซึ่งทำให้เกิดแรงเฉือนเรื้อรัง (dp/dt) จนเส้นใยอีลาสตินในผนังหลอดเลือดเสื่อมสภาพ5, 6 โรคทางพันธุกรรมของเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน (Genetic Connective Tissue Disorders): เช่น โรคมาร์แฟน (Marfan syndrome จากการกลายพันธุ์ของยีน FBN1), โรคลอยส์-ดิเอทซ์ (Loeys-Dietz syndrome), และโรคเอห์เลอร์ส-ดันลอส ชนิดหลอดเลือด (Ehlers-Danlos syndrome vascular type IV) ซึ่งทำให้ผนังหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนกลางอ่อนแอจากภาวะเนื้อเยื่อเมือกตาย (Cystic medial necrosis)5, 6 ความผิดปกติของลิ้นหัวใจเอออร์ติกแต่กำเนิด (Congenital Aortic Valve Anomalies): ภาวะลิ้นหัวใจเอออร์ติกมีสองแฉก (Bicuspid aortic valve: BAV) มีความสัมพันธ์อย่างมากกับความผิดปกติของหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขึ้นและการฉีกขาดก่อนวัยอันควร4, 5 โครงสร้างหลอดเลือดแดงใหญ่ผิดปกติ: ภาวะโป่งพองของหลอดเลือดแดงใหญ่ในทรวงอก (Thoracic aortic aneurysm), ภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ตีบแคบ (Coarctation of the aorta), และประวัติการผ่าตัดหรือใส่สายสวนหัวใจในอดีต4, 6 ภาวะการอักเสบและหลอดเลือดอักเสบ (Inflammatory & Vasculitic Conditions): โรคหลอดเลือดอักเสบไจแอนท์เซลล์ (Giant cell arteritis), โรคทะคายาซุ (Takayasu arteritis), และโรคซิฟิลิสระยะที่สาม ซึ่งทำให้เกิดการอักเสบของหลอดเลือดและการทำลายหลอดเลือดฝอยเลี้ยงผนังหลอดเลือด (Vasa vasorum)1, 6 ปัจจัยกระตุ้นเฉียบพลันและสิ่งแวดล้อม: การออกกำลังกายอย่างหนักหน่วง, การยกของหนัก, ความเครียดทางอารมณ์รุนแรง, การบาดเจ็บที่หน้าอกอย่างรุนแรง, การใช้สารเสพติดเช่นโคเคนหรือแอมเฟタミン, และการตั้งครรภ์ (โดยเฉพาะไตรมาสที่สาม)1, 4
2. พยาธิสรีรวิทยา (Pathophysiology)
กระบวนการเกิดโรคเริ่มต้นจากการเสื่อมสลายของโครงสร้างชั้นกลางของหลอดเลือดแดงใหญ่ (Aortic media) ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือการตายแบบอะพอพโทซิสของเซลล์กล้ามเนื้อเรียบ การสูญเสียโครงสร้างอีลาสติน และการสะสมของสารมิวคอยด์ (Cystic medial necrosis)1, 5 การฉีกขาดเริ่มต้นที่ชั้นใน (Intima) ซึ่งมักพบบริเวณผนังด้านขวาของหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขึ้น (ภายในระยะ 10 ซม. จากลิ้นหัวใจเอออร์ติก) หรือบริเวณถัดจากหลอดเลือดแดงใต้กระดูกไหปลาร้าซ้าย (Left subclavian artery) ลงไป ส่งผลให้เลือดที่มีแรงดันสูงไหลเข้าสู่ชั้นกลาง2, 3 เลือดจะเซาะแยกชั้นกลางของหลอดเลือดตามแนวยาว กลายเป็นโพรงหลอดเลือดเทียม (False lumen) ที่อาจขยายไปทางทิศทางเดียวกับกระแสเลือดหรือย้อนกลับ6, 7 โพรงเทียมนี้มักมีความดันสูงหรือมีการไหลเวียนช้ากว่า ส่งผลให้เกิดการกดเบียดโพรงแท้ (True lumen) และทำให้เกิดกลุ่มอาการเลือดไปเลี้ยงอวัยวะไม่เพียงพอ (Malperfusion syndromes) ที่หลอดเลือดหัวใจ, หลอดเลือดสมอง, หลอดเลือดไต, หลอดเลือดช่องท้อง, หรือหลอดเลือดแดงส่วนปลาย1, 6 การขยายตัวของก้อนเลือดอาจทำให้ผนังหลอดเลือดแตกทะลุเข้าสู่เยื่อหุ้มหัวใจ (เกิดภาวะเลือดคั่งในเยื่อหุ้มหัวใจและหัวใจถูกบีบรัด), ช่องเยื่อหุ้มปอด, หรือช่องอก ทำให้ผู้ป่วยช็อกและเสียชีวิตอย่างรวดเร็ว1, 5
แนวทางการประเมินและรักษาภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาด (Aortic dissection)
1
ประเมินอาการทางคลินิก
ตรวจประเมินอาการเจ็บหน้าอกร้าวไปหลัง ความดันโลหิตแขนสองข้างต่างกัน และชีพจรผิดปกติ
2
การตรวจวินิจฉัยยืนยัน
ส่งตรวจ ECG-gated CT Aortography (CTA) เพื่อหาตำแหน่งแผ่นเยื่อบุที่ฉีกขาดและโพรงเทียม
3
การรักษาทางยาเบื้องต้น
ให้ยาต้านการกระแทก (Anti-impulse therapy) ลดอัตราการเต้นหัวใจและความดันโลหิตทันที
4
การรักษาเฉพาะตามชนิด
ผ่าตัดฉุกเฉินสำหรับชนิด Stanford Type A หรือรักษาด้วยยาและใส่ขดลวดค้ำยัน (TEVAR) สำหรับ Type B
3. อาการทางคลินิกและลักษณะอาการแสดงคลาสสิก (Clinical Presentation & Classic Clinical Signs)
ประวัติอาการและอาการสำคัญ: ผู้ป่วยมักมาด้วยอาการเจ็บหน้าอกหรือปวดหลังส่วนบนอย่างรุนแรงและเกิดขึ้นฉับพลันทันที โดยมักอธิบายว่ารู้สึก "ฉีกขาด" (Tearing), "ปริแตก" (Ripping), หรือ "เจ็บแปลบคม" ความปวดนี้มักจะลามไปตามตำแหน่งที่การฉีกขาดเคลื่อนตัวไป การฉีกขาดของหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขึ้น (Stanford Type A) มักแสดงอาการเจ็บหน้าอกด้านหน้าและร้าวไปที่คอหรือกราม ในขณะที่การฉีกขาดส่วนลง (Stanford Type B) มักแสดงอาการปวดบริเวณระหว่างสะบักหรือแผ่นหลัง1, 5 การตรวจร่างกายและอาการแสดงสำคัญ:
ชีพจรผิดปกติ (Pulse Deficits): คลำชีพจรบริเวณคอ, แขน, หรือขาได้ไม่เท่ากันหรือคลำไม่ได้เลย เนื่องจากโพรงเทียมกดเบียดหรือมีแผ่นเยื่อบุไปอุดตันหลอดเลือดแขนง1, 2 ความดันโลหิตต่างกันระหว่างแขนทั้งสองข้าง (Blood Pressure Differential): ความดันโลหิตซิสโตลิกที่แตกต่างกันระหว่างแขนซ้ายและขวามากกว่า 20 มม.ปรอท1, 3 ภาวะลิ้นหัวใจเอออร์ติกทำงานผิดปกติ (Aortic Regurgitation): เสียงฟู่เบาช่วงคลายตัว (Early diastolic decrescendo murmur) เกิดจากการขยายตัวของวงแหวนลิ้นหัวใจหรือการแยกตัวย้อนกลับของกลีบลิ้นหัวใจ (มักเรียกว่าเสียง murmur แบบ De Backer หรือ Austin Flint)1, 5 ความผิดปกติทางระบบประสาท (Neurological Deficits): ภาวะสมองขาดเลือดชั่วคราว (TIA), โรคหลอดเลือดสมอง (Stroke), หรือภาวะไขสันหลังขาดเลือด (ทำให้เกิดอัมพาตครึ่งท่อน) จากการลุกลามไปยังหลอดเลือดแดงที่ไปเลี้ยงสมองหรือไขสันหลัง1, 6
4. การตรวจวินิจฉัยและการแปลผล (Diagnostic Workup & Interpretation)
วิธีการตรวจวินิจฉัย / การทดสอบ
ผลการตรวจทางคลินิก รังสีวิทยา และห้องปฏิบัติการที่คาดพบ
การตรวจวินิจฉัยมาตรฐานทองคำ (Gold-Standard Investigation) เอกซเรย์คอมพิวเตอร์หลอดเลือดแดงใหญ่ (ECG-gated CT Aortography: CTA): แสดงภาพแผ่นเยื่อบุที่ฉีกขาดแยกระหว่างโพรงแท้และโพรงเทียม, การรั่วซึมของสารทึบรังสี, การมีส่วนร่วมของหลอดเลือดแขนง, และขอบเขตของการฉีกขาด ความไวและความจำเพาะสูงกว่า 95%1, 5 ชุดตรวจทางห้องปฏิบัติการ (Laboratory Panel) ระดับโปรตีน Smooth muscle myosin heavy chain, Soluble elastin fragments ในพลาสมาสูงขึ้น, และ D-dimer (มีความไวสูงมากในการช่วยตัดโรคออกในช่วงแรกแม้ความจำเพาะจะไม่สูง) อาจพบค่า Troponin I/T สูงขึ้นหากมีการลุกลามไปที่หลอดเลือดหัวใจโคโรนารีด้านขวา1, 6 การตรวจทางรังสีวิทยา (X-ray, US, CT, MRI) ภาพถ่ายรังสีทรวงอกอาจพบเงาช่องอกส่วนกลางกว้างขึ้น (>8 ซม.), รูป
ร่างของหลอดเลือดแดงใหญ่ผิดปกติ, หรือมีน้ำในช่องเยื่อหุ้มปอดข้างซ้าย การตรวจอัลตราซาวด์หัวใจผ่านหลอดอาหาร (Transesophageal Echocardiography: TOE/TEE) ช่วยประเมินหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขึ้นและลิ้นหัวใจบริเวณข้างเตียงผู้ป่วยในรายที่อาการไม่คงที่1, 5 คลื่นไฟฟ้าหัวใจ / พยาธิวิทยา / หัตถการ คลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG) มักปกติหรือแสดงภาวะหัวใจห้องล่างซ้ายหนาตัว (จากความดันโลหิตสูงเรื้อรัง) หรือพบความผิดปกติของส่วน ST หากหลอดเลือดไปเลี้ยงหัวใจอุดตันเฉียบพลันจนเกิดกล้ามเนื้อหัวใจตาย1, 2
5. การแบ่งระยะ การจำแนกโรค และระบบคะแนนทางคลินิก (Staging, Classification & Clinical Scoring Systems)
เกณฑ์ / ระยะ / องค์ประกอบของคะแนน
เกณฑ์ทางคลินิก คะแนน และแนวทางการรักษา
การจำแนกตามสแตนฟอร์ด (Stanford Classification: Type A) เกี่ยวข้องกับหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขึ้น (Ascending aorta) ไม่ว่าจะเริ่มต้นฉีกขาดที่ตำแหน่งใดก็ตาม แนวทางการรักษา: ผ่าตัดเปิดช่องอกฉุกเฉิน1, 5 การจำแนกตามสแตนฟอร์ด (Stanford Classification: Type B) จำกัดอยู่เฉพาะส่วนที่อยู่ถัดจากจุดกำเนิดของหลอดเลือดแดงใต้กระดูกไหปลาร้าซ้ายลงไป (ไม่มีการเกี่ยวข้องกับหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขึ้น) แนวทางการรักษา: รักษาด้วยยาเบื้องต้น และรักษาผ่านสายสวนหลอดเลือด (TEVAR) หากมีภาวะแทรกซ้อน1, 7 การจำแนกตามเดอบาเกย์ (DeBakey Classification: Type I) เริ่มต้นที่หลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขึ้น ลุกลามผ่านส่วนโค้ง (Aortic arch) และลงไปถึงหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนลง จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดฉุกเฉิน1, 6 การจำแนกตามเดอบาเกย์ (DeBakey Classification: Type II) จำกัดอยู่เฉพาะบริเวณหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขึ้นเท่านั้น จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดฉุกเฉิน1, 6 การจำแนกตามเดอบาเกย์ (DeBakey Classification: Type III) เริ่มต้นที่หลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนลงและขยายไปส่วนปลาย (Type IIIa) หรือลามลงไปถึงหลอดเลือดแดงใหญ่ในช่องท้อง (Type IIIb) รักษาด้วยยาเว้นแต่จะมีภาวะแทรกซ้อน1, 6
6. โรควินิจฉัยแยกโรค (Differential Diagnosis)
โรคที่ต้องวินิจฉัยแยกโรค
ลักษณะทางคลินิก ชีวเคมี และภาพถ่ายรังสีที่ใช้แยกโรค
ภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน (STEMI / NSTEMI) เจ็บแน่นหน้าอกคล้ายมีของหนักทับร้าวไปแขนหรือกราม; คลื่นไฟฟ้าหัวใจแสดงการยกหรือกดลงของส่วน ST แบบเปลี่ยนแปลงตามเวลา; การฉีดสีหลอดเลือดหัวใจพบโรคหลอดเลือดหัวใจตีบโดยไม่มีรอยฉีกขาดของหลอดเลือดแดงใหญ่1, 2 ภาวะลิ่มเลือดอุดตันในปอด (Pulmonary Embolism) หายใจลำบากเฉียบพลัน, เจ็บหน้าอกเวลาหายใจเข้า, หัวใจเต้นเร็ว, และออกซิเจนในเลือดต่ำ; คลื่นไฟฟ้าหัวใจอาจพบรูปแบบ S1Q3T3; เอกซเรย์คอมพิวเตอร์หลอดเลือดปอด (CTA pulmonary angiogram) พบรอยอุดตันในหลอดเลือดปอดโดยไม่มีความผิดปกติที่หลอดเลือดแดงใหญ่1, 5 เยื่อหุ้มหัวใจอักเสบเฉียบพลัน (Acute Pericarditis) เจ็บหน้าอกแปลบและเจ็บมากเวลาหายใจ ซึ่งจะบรรเทาลงเมื่อโน้มตัวไปข้างหน้า; คลื่นไฟฟ้าหัวใจพบภาวะ PR segment กดต่ำและ ST segment ยกตัวแบบเว้าหงาย; อัลตราซาวด์หัวใจพบน้ำในเยื่อหุ้มหัวใจโดยไม่มีรอยโรคที่โคนหลอดเลือดแดงใหญ่1, 6 อาการเจ็บผนังหน้าอกส่วนกล้ามเนื้อและกระดูก (Musculoskeletal Chest Wall Pain) เจ็บเฉพาะที่บริเวณผนังหน้าอกซึ่งสามารถกดเจ็บชัดเจนเมื่อแพทย์ใช้มือกดตรวจ; คลื่นไฟฟ้าหัวใจ, สารบ่งชี้ภาวะหัวใจขาดเลือด, และภาพถ่ายรังสีทรวงอกปกติโดยไม่มีภาวะความดันโลหิตผิดปกติ1, 4
7. แนวทางการจัดการและการรักษา (Management & Treatment Protocol)
การดูแลรักษาเสถียรภาพเบื้องต้นและการกู้ชีพ (Initial Stabilization & Resuscitation): รับผู้ป่วยเข้าหอผู้ป่วยวิกฤต (ICU) ทันที, ใส่สายวัดความดันโลหิตในหลอดเลือดแดงแบบรุกราน (Invasive arterial blood pressure monitoring) เพื่อติดตามค่าความดันแบบเรียลไทม์, เปิดเส้นเลือดดำขนาดใหญ่, และปรึกษาแพทย์ศัลยกรรมหัวใจและหลอดเลือดโดยด่วน1, 2 การรักษาด้วยยาเป็นอันดับแรก (First-Line Medical / Pharmacological Therapy พร้อมขนาดยาผู้ใหญ่ที่แน่นอน):
เป้าหมายการรักษา: ควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจให้น้อยกว่า 60 ครั้งต่อนาที และความดันโลหิตซิสโตลิกให้อยู่ระหว่าง 100 ถึง 120 มม.ปรอท เพื่อลดแรงเฉือนของผนังหลอดเลือด ($dp/dt$)1, 3
ยากลุ่มบีตาบล็อกเกอร์ (ให้เป็นอันดับแรก): ให้ทางหลอดเลือดดำ ได้แก่ Labetalol (ขนาดฉีดเข้าหลอดเลือดดำ 20–80 มก. ทุก ๆ 10 นาที ตามด้วยการหยดเข้าหลอดเลือดดำต่อเนื่อง 2–8 มก./นาที) หรือ Esmolol (ขนาดเริ่มต้น 500 ไมโครกรัม/กก./นาที นาน 1 นาที จากนั้นหยดต่อเนื่อง 50–200 ไมโครกรัม/กก./นาที)1, 2 ยาขยายหลอดเลือด (ให้เสริมต่อเมื่อควบคุมการเต้นของหัวใจด้วยบีตาบล็อกเกอร์ได้แล้วเท่านั้น): Sodium Nitroprusside (หยดเข้าหลอดเลือดดำ 0.5–10 ไมโครกรัม/กก./นาที) หรือ Nicardipine (หยดเข้าหลอดเลือดดำ 5–15 มก./ชม.) หากความดันโลหิตยังสูงอยู่แม้จะให้ยาบีตาบล็อกเกอร์ในขนาดเหมาะสมแล้ว1, 6
ข้อบ่งชี้ในการผ่าตัดและการทำหัตถการ (Surgical / Interventional Indications):
Stanford Type A: การผ่าตัดเปิดช่องอกฉุกเฉินเพื่อเปลี่ยนหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขึ้นและ/หรือส่วนโค้งด้วยกราฟต์สังเคราะห์, ซ่อมแซมลิ้นหัวใจเอออร์ติกให้ทำงานเป็นปกติ, และตัดบริเวณที่ฉีกขาดต้นเหตุออก1, 5 Stanford Type B (ชนิดไม่มีภาวะแทรกซ้อน): รักษาด้วยยาเพื่อลดแรงกระแทกและควบคุมความดันโลหิตอย่างเข้มงวดต่อเนื่องในหอผู้ป่วยวิกฤต1, 7 Stanford Type B (ชนิดมีภาวะแทรกซ้อน เช่น มีการแตก, เลือดไปเลี้ยงอวัยวะส่วนปลายไม่พอ, ขยายตัวอย่างรวดเร็ว, หรือเจ็บปวดไม่ยอมหยุด): การใส่ขดลวดค้ำยันหลอดเลือดแดงใหญ่ผ่านทางหลอดเลือดแดง (Thoracic Endovascular Aortic Repair: TEVAR) เพื่อปิดรอยฉีกขาดหลักและส่งเสริมให้เกิดการอุดตันของโพรงเทียม3, 7
8. ภาวะแทรกซ้อนและการพยากรณ์โรค (Complications & Prognosis)
ภาวะแทรกซ้อนเฉียบพลัน: หลอดเลือดแดงใหญ่แตกทำให้เกิดภาวะเลือดออกในช่องเยื่อหุ้มปอดปริมาณมากหรือหัวใจถูกบีบรัด, ภาวะลิ้นหัวใจเอออร์ติกทำงานผิดปกติเฉียบพลันส่งผลให้หัวใจวายเฉียบพลัน, ภาวะขาดเลือดหรือกล้ามเนื้ออวัยวะภายใน/ไตตาย, โรคหลอดเลือดสมอง, อัมพาตจากไขสันหลังขาดเลือด, และภาวะขาดเลือดที่แขนขา1, 5 ภาวะแทรกซ้อนระยะยาว: การเกิดภาวะโป่งพองของโพรงหลอดเลือดเทียม, ภาวะลิ้นหัวใจรั่วเรื้อรัง, การฉีกขาดซ้ำ, และภาวะความดันโลหิตสูงเรื้อรัง3, 6 อัตราการเสียชีวิตและการพยากรณ์โรค: ภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดเฉียบพลันที่ไม้ได้รับการรักษาจะมีอัตราการเสียชีวิตประมาณ 1–2% ต่อชั่วโมงในช่วง 24–48 ชั่วโมงแรก การรอดชีวิตในระยะยาวขึ้นอยู่กับการผ่าตัดรักษาที่รวดเร็วในกลุ่มชนิดเอ และการควบคุมความดันโลหิตอย่างเคร่งครัดในการติดตามอาการผู้ป่วยระยะยาว2, 5
