⚡ High-Yield Clinical Summary
เยื่อบุช่องท้องอักเสบติดเชื้อเองเป็นภาวะติดเชื้อแบคทีเรียเฉียบพลันในน้ำในช่องท้องโดยไม่มีแหล่งโรคในช่องท้องที่ต้องผ่าตัด วินิจฉัยโดยการเจาะน้ำในช่องท้องพบเซลล์เม็ดเลือดขาวนิวโตรฟิลตั้งแต่ 250 เซลล์/มม.³ ขึ้นไป และรักษาด้วยยาปฏิชีวนะกลุ่มเซฟาโลสปอรินรุ่นที่ 3 ร่วมกับอัลบูมินทางหลอดเลือดดำ
🩺 สาขาวิชาเฉพาะทาง (Specialty):
Gastroenterology & Hepatology
🎯 อาการแสดงสำคัญ / กลุ่มอาการคลาสสิก (Classic Triad):
มีภาวะท้องมานในผู้ป่วยตับแข็ง ร่วมกับมีไข้/ปวดท้องทั่วท้อง และมีภาวะสมองจากตับเสื่อมหรือไตวายเฉียบพลัน (พบไม่มีอาการได้ถึงร้อยละ 30)
🔬 การตรวจวินิจฉัยมาตรฐานทองคำ (Gold-Standard Test):
การเจาะน้ำในช่องท้องเพื่อตรวจวินิจฉัย (Diagnostic Paracentesis) โดยพบจำนวนเม็ดเลือดขาวนิวโตรฟิล (PMN) ในน้ำในช่องท้อง ≥250 เซลล์/มม.³ (≥0.25 × 10⁹/ลิตร)
💊 แนวทางการรักษาหลักด่านแรก (First-Line Treatment):
ยาปฏิชีวนะกลุ่ม 3rd-generation cephalosporin ฉีดเข้าหลอดเลือดดำ (เช่น Cefotaxime 2 กรัม ทุก 8 ชั่วโมง หรือ Ceftriaxone 2 กรัม วันละครั้ง นาน 5 วัน) ร่วมกับ IV Albumin (1.5 กรัม/กก. ในวันที่ 1 และ 1.0 กรัม/กก. ในวันที่ 3) และติดตามสัญญาณชีพ ปริมาณปัสสาวะ และค่าการทำงานของไตอย่างใกล้ชิด
เยื่อบุช่องท้องอักเสบติดเชื้อเอง (Spontaneous bacterial peritonitis: SBP) เป็นการติดเชื้อแบคทีเรียอย่างรุนแรงและเป็นอันตรายถึงชีวิตในน้ำในช่องท้อง โดยตรวจไม่พบแหล่งโรคหลักในช่องท้องที่ต้องรักษาด้วยการผ่าตัด ภาวะนี้มักพบเป็นภาวะแทรกซ้อนในผู้ป่วยโรคตับแข็งระยะตับวายที่มีความดันหลอดเลือดดำพอร์ทัลสูง1,2 เนื่องจากเป็นหนึ่งในภาวะติดเชื้อแบคทีเรียที่พบบ่อยและอันตรายที่สุดในผู้ป่วยโรคตับ SBP จึงทำให้อัตราการเสียชีวิตในช่วงแรกสูงถึงร้อยละ 20 ถึง 40 หากล่าช้าในการรักษา การตระหนักรู้ได้อย่างรวดเร็ว การเจาะน้ำในช่องท้องเพื่อวินิจฉัยอย่างเคร่งครัด และการให้ยาต้านจุลชีพและสารน้ำคอลลอยด์อย่างทันท่วงทีจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง3,4
1. สาเหตุและปัจจัยเสี่ยง (Etiology & Risk Factors)
เชื้อโรคที่เป็นสาเหตุหลัก: ในอดีตมักเกิดจากแบคทีเรียแกรมลบในลำไส้ โดยเฉพาะเชื้อ Escherichia coli (คิดเป็นร้อยละ 40-50 ของผู้ป่วยทั้งหมด) และ Klebsiella pneumoniae 4,7 อย่างไรก็ตาม เชื้อแกรมบวก เช่น Streptococcus pneumoniae , เชื้อในกลุ่ม Enterococcus และเชื้อสแต필โลค็อกคัส มีสัดส่วนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในการติดเชื้อที่รับมาจากโรงพยาบาลหรือเกี่ยวข้องกับการรักษาพยาบาล4,6 โปรตีนรวมในน้ำในช่องท้องต่ำ: ผู้ป่วยที่มีระดับโปรตีนรวมในน้ำในช่องท้องต่ำกว่า 1.5 กรัม/ดล. จะมีประสิทธิภาพการกำจัดเชื้อและระดับสารประกอบคอมพลีเมนต์ลดลงอย่างมาก ซึ่งถือเป็นปัจจัยเสี่ยงภายในตัวผู้ป่วยที่เอื้อต่อการเจริญเติบโตและการแพร่กระจายของแบคทีเรีย6,7 ประวัติเคยเป็น SBP มาก่อน: ผู้ป่วยที่เคยมีภาวะ SBP มาแล้วจะมีอัตราการกลับเป็นซ้ำสูงมาก (เกินร้อยละ 70 ภายใน 1 ปี) จึงจำเป็นต้องได้รับยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันการติดเชื้อซ้ำตลอดชีวิต เว้นแต่จะได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนตับสำเร็จ6 ภาวะเลือดออกในทางเดินอาหาร: ภาวะเลือดออกในทางเดินอาหารส่วนบนจากเส้นเลือดขอดหรือไม่ใช่เส้นเลือดขอด จะทำให้เยื่อบุลำไส้ขาดเลือดไปเลี้ยงและเกิดการเคลื่อนตัวของแบคทีเรียผ่านผนังลำไส้ ซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวกระตุ้นเฉียบพลันที่แพทย์ต้องให้ยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันในระยะสั้น4,7 ความรุนแรงของโรคตับขั้นสูง: คะแนนความรุนแรงของโรคตับสูง (MELD score สูง), อยู่ในเกณฑ์ Child-Pugh Class C, ภาวะโซเดียมในเลือดต่ำ (<130 มก./ดล.) และภาวะบิลิรูบินในเลือดสูงมาก มีความสัมพันธ์อย่างยิ่งกับการทำงานของระบบภูมิคุ้มกันทั้งร่างกายและเฉพาะที่ที่บกพร่อง2,3
2. พยาธิสรีรวิทยา (Pathophysiology)
กลไกการเกิดโรคเยื่อบุช่องท้องอักเสบติดเชื้อเองเกี่ยวข้องกับความผิดปกติทางพยาธิสรีรวิทยาที่เชื่อมโยงกัน 3 ประการ ได้แก่ ภาวะแบคทีเรียในลำไส้เจริญเติบโตมากเกินไป ภาวะเยื่อบุลำไส้ซึมผ่านได้ง่ายขึ้น และความบกพร่องของระบบภูมิคุ้มกันทั้งระบบและเฉพาะที่ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของโรคตับแข็งระยะลุกลาม2,7 ภาวะความดันหลอดเลือดพอร์ทัลสูงเหนี่ยวนำให้เกิดอาการบวมของเยื่อบุและความคั่งของเลือดในช่องท้อง ซึ่งช่วยอำนวยความสะดวกให้แบคทีเรียในลำไส้ที่ยังมีชีวิตสามารถเคลื่อนตัวข้ามผนังลำไส้เข้าไปยังต่อมน้ำเหลืองบริเวณเมเซนเทอรีและเข้าสู่ช่องท้องในที่สุด4,7 ในคนปกติ น้ำในช่องท้องจะมีระดับโปรตีนคอมพลีเมนต์ (เช่น C3) และสารต้านจุลชีพเพียงพอที่จะกำจัดแบคทีเรียที่เคลื่อนย้ายเข้ามาได้ อย่างไรก็ตาม ความผิดปกติในการสร้างโปรตีนของตับแข็งส่งผลให้เกิดการขาดแคลนคอมพลีเมนต์ในน้ำในช่องท้องอย่างรุนแรง2,7 เมื่อแบคทีเรียตั้งรกรากในสิ่งแวดล้อมภายในช่องท้องที่มีโปรตีนต่ำ การแบ่งตัวอย่างไร้การควบคุมจะกระตุ้นการอักเสบรุนแรงในท้อง ซึ่งมีลักษณะเป็นการหลั่งเซลล์เม็ดเลือดขอดนิวโตรฟิล การหลั่งสารสื่ออักเสบ (TNF-alpha, IL-1, IL-6) การขยายตัวของหลอดเลือดทั่วร่างกาย และความผิดปกติของการไหลเวียนโลหิตที่แย่ลง จนกระทั่งนำไปสู่ภาวะไตขาดเลือดและกลุ่มอาการตับและไตวาย (Hepatorenal syndrome)2,3
ขั้นตอนการวินิจฉัยและการรักษาเยื่อบุช่องท้องอักเสบติดเชื้อเอง (Spontaneous bacterial peritonitis)
1
ประเมินความเสี่ยงและอาการทางคลินิก
ตรวจสอบผู้ป่วยตับแข็งที่มีไข้ ปวดท้อง ท้องมานเพิ่มขึ้น หรือมีภาวะสับสนซึมลง
2
เจาะตรวจน้ำในช่องท้อง (Paracentesis)
ส่งตรวจวิเคราะห์เซลล์เพื่อนับ PMN ถ้าพบค่าตั้งแต่ 250 เซลล์/มม.³ ขึ้นไปถือว่าวินิจฉัยยืนยัน
3
ให้ยาปฏิชีวนะฉีดเข้าหลอดเลือดดำ
เริ่มให้ยา Cefotaxime หรือ Ceftriaxone ทันทีเพื่อครอบคลุมเชื้อแบคทีเรียก่อโรค
4
ให้สารน้ำอัลบูมินและติดตามอาการ
ให้ IV Albumin ตามน้ำหนักตัวเพื่อป้องกันภาวะไตวาย (Hepatorenal Syndrome) และประเมินการตอบสนองต่อการรักษา
3. อาการทางคลินิกและลักษณะอาการแสดงคลาสสิก (Clinical Presentation & Classic Clinical Signs)
ประวัติอาการและอาการสำคัญ: อาการแสดงมักเกิดขึ้นแบบค่อยเป็นค่อยไป แม้ว่าอาการคลาสสิกจะประกอบด้วยไข้ หนาวสั่น และอาการปวดท้องทั่วท้องหรือเฉพาะที่ แต่ผู้ป่วยสูงถึงร้อยละ 30 อาจไม่มีอาการหรือแสดงอาการเพียงเล็กน้อย3,4 อาการที่พบบ่อย ได้แก่ อาการท้องมานที่แย่ลงและดื้อต่อยาขับปัสสาวะ, ความรู้สึกตัวเปลี่ยนแปลง (ภาวะสมองจากตับเสื่อมหรือ Hepatic encephalopathy), การทำงานของไตบกพร่องโดยไม่ทราบสาเหตุ, อ่อนเพลีย และลำไส้ไม่เคลื่อนไหว (Ileus)3,4 การตรวจร่างกายและชื่อเรียกอาการแสดง: การตรวจร่างกายมักพบอาการเกร็งของหน้าท้อง กดเจ็บทั่วท้อง (แม้ว่ามักจะเด่นชัดน้อยกว่าในภาวะเยื่อบุช่องท้องอักเสบจากการทะลุของอวัยวะ เนื่องจากมีภาวะท้องมานตึงตัวอยู่เบื้องหลัง), เสียงการเคลื่อนไหวของลำไส้ลดลงหรือไม่ปรากฏ, อาการเคาะทึบเปลี่ยนที่ (Shifting dullness) และลักษณะภายนอกของโรคตับเรื้อรัง (เช่น แผลรูปแมงมุมที่ผิวหนัง, ฝ่ามือแดง, ดีซ่าน, เส้นเลือดขอดรอบสะดือ และอาการมือสั่นกระตุกแบบ Asterixis)3,4
4. การตรวจวินิจฉัยและการแปลผล (Diagnostic Workup & Interpretation)
วิธีการตรวจทางวินิจฉัย / การทดสอบ
ผลการตรวจทางคลินิก ภาพรังสี หรือห้องปฏิบัติการที่คาดหวัง
การตรวจมาตรฐานทองคำ (Gold-Standard Investigation) การเจาะตรวจน้ำในช่องท้อง (Diagnostic Abdominal Paracentesis) แสดงผลจำนวนเซลล์เม็ดเลือดขาวนิวโตรฟิล (Absolute Polymorphonuclear / PMN count) ในน้ำในช่องท้อง ≥250 เซลล์/มม.³ (≥0.25 × 10⁹/ลิตร) โดยไม่มีแหล่งโรคในช่องท้องที่ต้องผ่าตัด2,4 ชุดตรวจทางห้องปฏิบัติการ (Laboratory Panel) โปรตีนรวมในน้ำในช่องท้อง <1.5 กรัม/ดล., กลูโคส >50 มก./ดล., เอนไซม์ LDH ปกติหรือสูงเล็กน้อย และผลต่างของอัลบูมินระหว่างเลือดและน้ำในช่องท้อง (SAAG) ≥1.1 กรัม/ดล. บ่งบอกถึงภาวะความดันพอร์ทัลสูง นอกจากนี้ยังตรวจเพาะเชื้อจากเลือด, เพาะเชื้อจากปัสสาวะ และตรวจแผงเคมีในเลือดแสดงภาวะไตวายเฉียบพลัน (ค่า creatinine สูงขึ้น) การถ่ายภาพรังสี / รังสีวิทยา (X-ray, US, CT, MRI) อัลตราซาวนด์ช่องท้องเพื่อประเมินเนื้อตับ, ตรวจหาลิ่มเลือดในหลอดเลือดดำพอร์ทัล, ประเมินม้ามโต และช่วยนำทางในการเจาะน้ำในช่องท้องอย่างปลอดภัยเพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บต่ออวัยวะภายในหรือหลอดเลือด4 การเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ (CT scan) ฉีดสี สงวนไว้ใช้ในกรณีที่ต้องแยกโรคเยื่อบุช่องท้องอักเสบทุติยภูมิออก หากสงสัยว่ามีลมในช่องท้องหรือฝีในช่องท้อง คลื่นไฟฟ้าหัวใจ / พยาธิวิทยา / หัตถการ การฉีดน้ำในช่องท้องใส่ขวดเพาะเชื้อแบคทีเรียทั้งชนิดใช้ออกซิเจนและไม่ใช้ออกซิเจนที่ข้างเตียงผู้ป่วย ช่วยเพิ่มความไวในการตรวจพบเชื้อจุลินทรีย์สูงถึงร้อยละ 80 เมื่อเทียบกับจานเพาะเชื้อแบบดั้งเดิม6 การย้อมสีแกรมมีความไวต่ำ (~50%) แต่ช่วยในการระบุเชื้อแบคทีเรียทรงกลมแกรมบวกหรือเชื้อผสม
5. การจัดระยะ การจำแนกประเภท และระบบคะแนนทางคลินิก (Staging, Classification & Scoring Systems)
เกณฑ์ / ระยะ / องค์ประกอบของคะแนน
เกณฑ์ทางคลินิก คะแนน และความหมายในการรักษา
การแบ่งกลุ่มตามจำนวน PMN ในน้ำในช่องท้อง <250 เซลล์/มม.³ ร่วมกับเพาะเชื้อไม่ขึ้น: น้ำในช่องท้องไม่ติดเชื้อ (เฝ้าระวัง); <250 เซลล์/มม.³ ร่วมกับเพาะเชื้อขึ้น: มีเชื้อแบคทีเรียในน้ำในช่องท้อง (Bacterascites) (ให้เจาะน้ำในช่องท้องซ้ำหากมีอาการทางคลินิกและรักษาหากมีอาการแสดง); ≥250 เซลล์/มม.³: เยื่อบุช่องท้องอักเสบติดเชื้อเอง (บ่งชี้ว่าต้องเริ่มให้ยาต้านจุลชีพรักษาทันที)2,6 การแยกโรคจากเยื่อบุช่องท้องอักเสบทุติยภูมิ (Secondary Peritonitis) เยื่อบุช่องท้องอักเสบทุติยภูมิชี้บ่งจาก การพบเชื้อหลายชนิด บนผลย้อมสีแกรม/เพาะเชื้อ, โปรตีนรวมในน้ำในช่องท้อง >1.0 กรัม/ดล., กลูโคส <50 มก./ดล. และค่า LDH สูงกว่าค่าปกติสูงสุดของเลือด (หรือผ่านเกณฑ์หลายข้อร่วมกัน: โปรตีน >1 กรัม/ดล., กลูโคส <50 มก./ดล., LDH สูงกว่าปกติ) ต้องได้รับการประเมินเพื่อผ่าตัดเร่งด่วนและให้ยาครอบคลุมเชื้อกว้าง3,5 คะแนน MELD และการพยากรณ์โรค คะแนนประเมินโรคตับระยะสุดท้าย (Model for End-Stage Liver Disease: MELD) ประกอบด้วยค่าบิลิรูบิน, ค่า INR และค่าครีตินิน คะแนน MELD ที่สูง (>18) สัมพันธ์กับอัตราการเสียชีวิตในโรงพยาบาลที่สูงขึ้นอย่างมาก และเป็นข้อบ่งชี้ในการส่งตรวจประเมินเพื่อการผ่าตัดเปลี่ยนตับอย่างเร่งด่วนควบคู่ไปกับการรักษา SBP อย่างเข้มข้น2,3
6. ภาวะวินิจฉัยแยกโรค (Differential Diagnosis)
โรคที่ต้องวินิจฉัยแยกโรค
ลักษณะเด่นทางคลินิก ชีวเคมี และภาพรังสีที่ใช้แยกโรค
เยื่อบุช่องท้องอักเสบทุติยภูมิ (Secondary Bacterial Peritonitis) เกิดจากการทะลุของอวัยวะภายในช่องท้องกลวง (เช่น แผลในกระเพาะอาหารทะลุ, โรคถุงผนังลำไส้อักเสบทะลุ) ลักษณะเด่นคือพบเชื้อแบคทีเรียหลายชนิดจากการเพาะเชื้อ, โปรตีนสูง (>1.0 กรัม/ดล.), กลูโคสต่ำ (<50 มก./ดล.), LDH สูง และพบอากาศอิสระในช่องท้องจากการถ่ายภาพรังสี CT ต้องได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัด3,5 เยื่อบุช่องท้องอักเสบจากวัณโรค (Tuberculous Peritonitis) อาการดำเนินแบบค่อยเป็นค่อยไป มีไข้ต่ำ ๆ น้ำหนักลด และหน้าท้องนุ่มยืดหยุ่น น้ำในช่องท้องแสดงจำนวนเม็ดเลือดขาวลิมฟोไซต์เด่นชัด (>70%), ค่า adenosine deaminase (ADA) สูง (>40 ยูนิต/ลิตร), โปรตีนสูง (>2.5 กรัม/ดล.) และผลย้อมสีตรวจหาเชื้อวัณโรค (AFB) หรือวิธี PCR ให้ผลบวก5 ภาวะมีเชื้อแบคทีเรียในน้ำในช่องท้องโดยไม่มีการอักเสบ (Spontaneous Bacterascites) การมีเชื้อแบคทีเรียมาอาศัยในน้ำในช่องท้องโดยไม่มีปฏิกิริยาการอักเสบรุนแรงในท้อง (จำนวน PMN <250 เซลล์/มม.³) ผู้ป่วยอาจไม่มีอาการหรือพัฒนาไปเป็น SBP ได้ จำเป็นต้องเจาะน้ำในช่องท้องซ้ำและเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด หรือให้การรักษาหากมีอาการทางระบบ2,6 ลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำพอร์ทัล / ภาวะกล้ามเนื้อตับขาดเลือด (Portal Vein Thrombosis / Hepatic Infarction) อาการปวดท้องเฉียบพลันและภาวะท้องมานแย่ลงในผู้ป่วยตับแข็ง การตรวจด้วยอัลตราซาวนด์ดั๊ปลラーแสดงภาวะไม่มีการไหลเวียนของเลือดหรือพบลิ่มเลือดในระบบหลอดเลือดดำพอร์ทัล โดยจำนวน PMN ในน้ำในช่องท้องไม่สูงขึ้น3,4
7. แนวทางการจัดการและการรักษา (Management & Treatment Protocol)
การประคับประคองและกู้ชีพเบื้องต้น: เฝ้าระวังระบบไหลเวียนโลหิตทันที, ใส่สายสวนหลอดเลือดดำส่วนปลายขนาดใหญ่, ติดตั้งเครื่องวัดความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดอย่างต่อเนื่อง, และแก้ไขความผิดปกติของเกลือแร่หรือการแข็งตัวของเลือด ควรให้ยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันตามกิจวัตรก่อนทำการเจาะน้ำในช่องท้อง หากมีความสงสัยทางคลินิกสูงมากและคาดว่าจะเกิดความล่าช้าในขั้นตอนการทำหัตถการ2,4 การรักษาด้วยยาและเภสัชบำบัดขั้นแรก (พร้อมขนาดยาที่แม่นยำสำหรับผู้ใหญ่):
การให้ยาปฏิชีวนะเชิงประจักษ์: ยาปฏิชีวนะกลุ่มเซฟาโลสปอรินรุ่นที่ 3 ทางหลอดเลือดดำถือเป็นมาตรฐานทองคำ ขนาดยาประกอบด้วย Cefotaxime 2 กรัม ฉีดเข้าหลอดเลือดดำทุก 8 ชั่วโมง หรือ Ceftriaxone 2 กรัม ฉีดเข้าหลอดเลือดดำทุก 24 ชั่วโมง เป็นระยะเวลามาตรฐาน 5 วัน2,6 ในหอผู้ป่วยโรงพยาบาลหรือศูนย์การแพทย์ที่มีอัตราความชุกของเชื้อดื้อยาหลายขนานสูง อาจพิจารณาใช้ยาครอบคลุมที่กว้างขึ้น เช่น คาร์บาพีเนม หรือ พิเพอราซิลลิน-ทาโซแบกแทม ร่วมกับไกลโคเปปไทด์ โดยปรับตามผลความไวของเชื้อในพื้นที่นั้น ๆ3,4 การให้สารน้ำอัลบูมินทางหลอดเลือดดำ: เพื่อป้องกันภาวะไตวายและลดอัตราการเสียชีวิตในผู้ป่วยกลุ่มเสี่ยงสูง (กำหนดโดยค่าครีตินินในเลือด >1 มก./ดล., BUN >30 มก./ดล. หรือบิลิรูบินรวม >4 มก./ดล.) ให้บริหาร IV Albumin ขนาด 1.5 กรัม/กก. ในวันที่ 1 ตามด้วย 1.0 กรัม/กก. ในวันที่ 3 2,3
ข้อบ่งชี้ทางศัลยกรรม / หัตถการ: การผ่าตัดเปิดช่องท้องสำรวจเร่งด่วนหรือการปรึกษาศัลยแพทย์มีข้อบ่งชี้เฉพาะในกรณีที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นเยื่อบุช่องท้องอักเสบทุติยภูมิ หรือสงสัยอย่างยิ่งตามเกณฑ์ชีวเคมีและภาพรังสีที่แสดงการทะลุของอวัยวะภายในช่องท้องหรือการเกิดฝี3,5 การเจาะระบายน้ำในช่องท้องเพื่อการรักษา (Therapeutic paracentesis) สงวนไว้สำหรับกรณีท้องมานตึงตัวมากจนทำให้เกิดภาวะกดการหายใจอย่างรุนแรงหรือกลุ่มอาการความดันในช่องท้องสูง4
8. ภาวะแทรกซ้อนและการพยากรณ์โรค (Complications & Prognosis)
ภาวะไตวายเฉียบพลันและกลุ่มอาการตับและไตวาย (Hepatorenal Syndrome: HRS): ภาวะไตวายเชิงหน้าที่เกิดขึ้นร้อยละ 30 ถึง 40 ของผู้ป่วย SBP ที่ไม่ได้รับการรักษาหรือรักษาล่าช้า เนื่องจากภาวะหลอดเลือดขยายตัวทั่วร่างกายอย่างรุนแรงและการกระตุ้นระบบเรนิน-แองiotensin-อัลโดสเตอโรน ซึ่งมีส่วนสำคัญอย่างมากต่ออัตราการเสียชีวิต2,3 ภาวะช็อกจากการติดเชื้อและภาวะอวัยวะล้มเหลวหลายระบบ: ภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดที่ไม่สามารถควบคุมได้และกลุ่มอาการตอบสนองต่อการอักเสบทั่วร่างกาย (SIRS) สามารถลุกลามอย่างรวดเร็วจนเกิดความดันโลหิตต่ำดื้อยา ภาวะสมองเสื่อมจากตับ และความผิดปกติของการแข็งตัวของเลือด3,4 การพยากรณ์โรคและการกลับเป็นซ้ำ: อัตราการเสียชีวิตในโรงพยาบาลลดลงเหลือประมาณร้อยละ 10 ถึง 20 ด้วยการให้ยาเซฟาโลสปอรินรุ่นที่ 3 และอัลบูมินอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม อัตราการเสียชีวิตใน 1 ปียังคงสูง (ร้อยละ 40-70) เนื่องจากโรคตับเรื้อรังระยะลุกลามที่เป็นต้นเหตุ การให้ยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันการติดเชื้อซ้ำระยะยาวตลอดชีวิต (เช่น Norfloxacin 400 มก. วันละครั้ง หรือ Ciprofloxacin 500 มก. สัปดาห์ละครั้ง) เป็นสิ่งจำเป็นหลังจากการรักษาอาการในครั้งแรกหายดีแล้ว จนกว่าจะได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนตับ2,6
